یادداشت ها و مصاحبه های یک خبرنگار
 
A reporter's notes and interviews

نماز امام زمان علیه السلام

این دعا از کنوز آل محمد است . «آیت الله نجومی کرمانشاهی (ره )»

مرحوم آیت الله شیخ علی آل اسحاق (ره ) از شاگردان امام راحل می فرمودند : در ایام شروع انقلاب در نجف اشرف تحت تعقیب بودم و شخصی تمام وقت مرا زیر نظر داشتند و تحمل این وضعیت واقعا برای من سخت بود ، تا اینکه روزی سراسیمه به محضر شهید محراب آیت الله مدنی تبریزی رسیدم و ایشان علت آشفتگی مرا پرسیدند ، داستان را نقل کردم ، مرحوم مدنی دستور به نماز امام زمان دادند برای خواندن نماز به مسجد سهله مشرف شدم و در آن ایام هنوز امکانات مانند امروز نبود ، با هول و هراس به مسجد رفته و مشغول ذکر شدم ، مسجد خلوت بود و در حال نماز اضطراب و دلشوره داشتم می ترسیدم در هنگام نماز بلایی سر من بیاورند بالاخره نماز را به اتمام رساندم در بین نماز عده ای از زائران کویتی برای زیارت و اعمال مسجد به مسجد سهله مشرف شده بودند و وسیله نقلیه ای هم داشتند و با ایشان به نجف برگشتم فردا صبح در حالی که به امور روزمره خود می پرداختم در بین روز میتی را در حال تشییع دیدم و از باب استحباب مشایعت میت چند قدم به دنبال جنازه حرکت کردم ناگهان متوجه لبخند یکی از دوستان خود که در حاشیه جاده ایستاده بود شدم نزد او رفتم و علت را پرسیدم و ایشان گفت می دانی تشییع چه کسی می کنی ؟ گفتم : نه !


گفت : همان که همیشه در تعقیب تو بود .....آیت الله آل اسحاق می فرمود : اگر بخواهم داستانها و فوائدی که برای این دعا دیده ام را برای شما نقل کنم خود در حد یک کتاب می شود البته ایشان حکایات متعددی برای ما نقل کردند که فعلا به این خلاصه اختصار می کنم .

تذکر : مرحوم آل اسحاق می فرمودند : این نماز را در جایی بخوانید که زیاد نماز می خوانند مثل مساجد ، امام زاده ها و....مانند آن.

متن حدیث :

وَ بِإِسْنَادِنَا إِلَى الشَّیْخِ أَبِی جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ جَرِیرٍ الطَّبَرِیِّ فِی کِتَابِهِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ بْنِ مُوسَى التَّلَّعُکْبَرِیُّ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُو الْحُسَیْنِ بْنُ أَبِی الْبَغْلِ الْکَاتِبُ قَالَ‏ تَقَلَّدْتُ عَمَلًا مِنْ أَبِی مَنْصُورِ بْنِ صَالِحَانِ وَ جَرَى بَیْنِی وَ بَیْنَهُ مَا أوجبت [أَوْجَبَ‏] اسْتِتَارِی فَطَلَبَنِی وَ أَخَافَنِی فَمَکَثْتُ مُسْتَتِراً خَائِفاً ثُمَّ قَصَدْتُ مَقَابِرَ قُرَیْشٍ لَیْلَةَ الْجُمُعَةِ وَ اعْتَمَدْتُ الْمَبِیتَ هُنَاکَ لِلدُّعَاءِ وَ الْمَسْأَلَةِ وَ کَانَتْ لَیْلَةَ رِیحٍ وَ مَطَرٍ فَسَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ الْقَیِّمَ أَنْ یُغْلِقَ الْأَبْوَابَ وَ أَنْ یَجْتَهِدَ فِی خَلْوَةِ الْمَوْضِعِ لِأَخْلُوَ بِمَا أُرِیدُهُ مِنَ الدُّعَاءِ وَ الْمَسْأَلَةِ وَ آمَنَ مِنْ دُخُولِ إِنْسَانٍ مِمَّا لَمْ آمَنْهُ وَ خِفْتُ مِنْ لِقَائِی لَهُ فَفَعَلَ وَ قَفَّلَ الْأَبْوَابَ وَ انْتَصَفَ اللَّیْلُ وَ وَرَدَ مِنَ الرِّیحِ وَ الْمَطَرِ مَا قَطَعَ النَّاسَ عَنِ الْمَوْضِعِ وَ مَکَثْتُ أَدْعُو وَ أَزُورُ وَ أُصَلِّی فَبَیْنَا أَنَا کَذَلِکَ إِذْ سَمِعْتُ وَطْئاً عِنْدَهُ مَوْلَانَا مُوسَى ع وَ إِذَا رَجُلٌ یَزُورُ فَسَلَّمَ عَلَى آدَمَ وَ أُولِی الْعَزْمِ ع ثُمَّ الْأَئِمَّةِ وَاحِداً وَاحِداً إِلَى أَنِ انْتَهَى إِلَى صَاحِبِ الزَّمَانِ ع فَلَمْ یَذْکُرْهُ فَعَجِبْتُ مِنْ ذَلِکَ وَ قُلْتُ لَهُ لَعَلَّهُ نَسِیَ أَوْ لَمْ یَعْرِفْ أَوْ هَذَا مَذْهَبٌ لِهَذَا الرَّجُلِ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ زِیَارَتِهِ صَلَّى رَکْعَتَیْنِ وَ أَقْبَلَ إِلَیَّ عِنْدَ مَوْلَانَا أَبِی جَعْفَرٍ ع فَزَارَ مِثْلَ تِلْکَ الزِّیَارَةِ وَ ذَلِکَ السَّلَامِ وَ صَلَّى رَکْعَتَیْنِ وَ أَنَا خَائِفٌ مِنْهُ إِذْ لَمْ أَعْرِفْهُ وَ رَأَیْتُهُ شَابّاً تَامّاً مِنَ الرِّجَالِ عَلَیْهِ ثِیَابٌ بِیضٌ وَ عِمَامَةٌ مُحَنَّکٌ وَ ذُؤَابَةٌ وَ رِدَاءٌ عَلَى کَتِفِهِ مُسْبَلٌ فَقَالَ یَا أَبَا الْحُسَیْنِ بْنَ أَبِی الْبَغْلِ أَیْنَ أَنْتَ عَنْ دُعَاءِ الْفَرَجِ فَقُلْتُ وَ مَا هُوَ یَا سَیِّدِی فَقَالَ تُصَلِّی رَکْعَتَیْنِ وَ تَقُولُ یَا مَنْ‏ أَظْهَرَ الْجَمِیلَ‏ وَ سَتَرَ الْقَبِیحَ یَا مَنْ لَمْ یُؤَاخِذْ بِالْجَرِیرَةِ وَ لَمْ یَهْتِکِ السِّتْرَ یَا عَظِیمَ الْمَنِّ یَا کَرِیمَ الصَّفْحِ یَا حَسَنَ التَّجَاوُزِ یَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ یَا بَاسِطَ الْیَدَیْنِ بِالرَّحْمَةِ یَا مُنْتَهَى کُلِّ نَجْوَى وَ یَا غَایَةَ کُلِّ شَکْوَى یَا عَوْنَ کُلِّ مُسْتَعِینٍ یَا مُبْتَدِئاً بِالنِّعَمِ قَبْلَ اسْتِحْقَاقِهَا یَا رَبَّاهْ عَشْرَ مَرَّاتٍ یَا سَیِّدَاهْ عَشْرَ مَرَّاتٍ یَا مَوْلَیَاهْ عَشْرَ مَرَّاتٍ یَا غَایَتَاهْ عَشْرَ مَرَّاتٍ یَا مُنْتَهَى غَایَةِ رَغْبَتَاهْ عَشْرَ مَرَّاتٍ أَسْأَلُکَ بِحَقِّ هَذِهِ الْأَسْمَاءِ وَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِینَ ع إِلَّا مَا کَشَفْتَ کَرْبِی وَ نَفَّسْتَ هَمِّی وَ فَرَّجْتَ غَمِّی وَ أَصْلَحْتَ حَالِی وَ تَدْعُو بَعْدَ ذَلِکَ مَا شِئْتَ وَ تَسْأَلُ حَاجَتَکَ ثُمَّ تَضَعُ خَدَّکَ الْأَیْمَنَ عَلَى الْأَرْضِ وَ تَقُولُ مِائَةَ مَرَّةٍ فِی سُجُودِکَ یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ یَا عَلِیُّ یَا مُحَمَّدُ اکْفِیَانِی فَإِنَّکُمَا کَافِیَایَ وَ انْصُرَانِی فَإِنَّکُمَا نَاصِرَایَ وَ تَضَعُ خَدَّکَ الْأَیْسَرَ عَلَى الْأَرْضِ وَ تَقُولُ مِائَةَ مَرَّةٍ أَدْرِکْنِی وَ تُکَرِّرُهَا کَثِیراً وَ تَقُولُ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ حَتَّى یَنْقَطِعَ النَّفَسُ وَ تَرْفَعُ رَأْسَکَ فَإِنَّ اللَّهَ بِکَرَمِهِ یَقْضِی حَاجَتَکَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَلَمَّا شَغَلْتُ بِالصَّلَاةِ وَ الدُّعَاءِ خَرَجَ فَلَمَّا فَرَغْتُ خَرَجْتُ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ لِأَسْأَلَهُ عَنِ الرَّجُلِ وَ کَیْفَ دَخَلَ فَرَأَیْتُ الْأَبْوَابَ عَلَى حَالِهَا مُغَلَّقَةً مُقَفَّلَةً فَعَجِبْتُ مِنْ ذَلِکَ وَ قُلْتُ لَعَلَّهُ بَاتَ هَاهُنَا وَ لَمْ أَعْلَمْ فَانْتَهَیْتُ إِلَى أَبِی جَعْفَرٍ الْقَیِّمِ فَخَرَجَ إِلَى عِنْدِی مِنْ بَیْتِ الزَّیْتِ فَسَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ وَ دُخُولِهِ فَقَالَ الْأَبْوَابُ مُقَفَّلَةٌ کَمَا تَرَى مَا فَتَحْتُهَا فَحَدَّثْتُهُ بِالْحَدِیثِ فَقَالَ هَذَا مَوْلَانَا صَاحِبُ الزَّمَانِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَ قَدْ شَاهَدْتُهُ مِرَاراً فِی مِثْلِ هَذِهِ اللَّیْلَةِ عِنْدَ خُلُوِّهَا مِنَ النَّاسِ فَتَأَسَّفْتُ عَلَى مَا فَاتَنِی مِنْهُ وَ خَرَجْتُ عِنْدَ قُرْبِ الْفَجْرِ وَ قَصَدْتُ الْکَرْخَ إِلَى الْمَوْضِعِ الَّذِی کُنْتُ مُسْتَتِراً فِیهِ فَمَا أَضْحَى النَّهَارَ إِلَّا وَ أَصْحَابُ ابْنِ الصَّالِحَانِ یَلْتَمِسُونَ لِقَائِی وَ یَسْأَلُونَ عَنِّی أَصْدِقَائِی وَ مَعَهُمْ أَمَانٌ مِنَ الْوَزِیرِ وَ رُقْعَةٌ بِخَطِّهِ فِیهَا کُلُّ جَمِیلٍ فَحَضَرْتُهُ مَعَ ثِقَةٍ مِنْ أَصْدِقَائِی عِنْدَهُ فَقَامَ وَ الْتَزَمَنِی وَ عَامَلَنِی بِمَا لَمْ أَعْهَدْهُ مِنْهُ وَ قَالَ انْتَهَتْ بِکَ الْحَالُ إِلَى أَنْ تَشْکُوَنِی إِلَى صَاحِبِ الزَّمَانِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ فَقُلْتُ قَدْ کَانَ مِنِّی دُعَاءٌ وَ مَسْأَلَةٌ فَقَالَ وَیْحَکَ رَأَیْتُ الْبَارِحَةَ مَوْلَایَ صَاحِبَ الزَّمَانِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ فِی النَّوْمِ یَعْنِی لَیْلَةَ الْجُمُعَةِ وَ هُوَ یَأْمُرُنِی بِکُلِّ جَمِیلٍ وَ یَجْفُو عَلَیَّ فِی ذَلِکَ جَفْوَةً خِفْتُهَا فَقُلْتُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ أَشْهَدُ أَنَّهُمُ الْحَقُّ وَ مُنْتَهَى الْحَقِّ رَأَیْتُ الْبَارِحَةَ مَوْلَانَا فِی الْیَقَظَةِ وَ قَالَ کَذَا وَ کَذَا وَ شَرَحْتُ مَا رَأَیْتُهُ فِی الْمَشْهَدِ فَعَجِبَ مِنْ ذَلِکَ وَ جَرَتْ مِنْهُ أُمُورٌ عِظَامٌ حِسَانٌ فِی هَذَا الْمَعْنَى وَ بَلَغْتُ مِنْهُ غَایَةَ مَا لَمْ أَظُنَّهُ بِبَرَکَةِ مَوْلَانَا صَاحِبِ الزَّمَانِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ.

ترجمه :

نیز محمد بن جریر طبرى مزبور در کتاب خود گفته است: ابو جعفر محمد ابن هارون بن موسى تلّعکبرى براى ما نقل کرد که ابو الحسین بن ابى البغل کاتب براى او نقل کرده بود که گفت: کارى از ابو منصور بن صالحان بگردن گرفتم، ولى میان من و او اتفاقى افتاد که موجب پنهانى من گشت. او مرا خواست و تهدید نمود. ولى من همچنان پنهان میزیستم و بر خویشتن مى‏ترسیدم تا آنکه یک شب جمعه بطرف مقابر قریش رفتم و قصد نمودم که شب را (در حرم مطهر کاظمین علیهما السلام) بیتوته کنم.

آن شب، باد و بارانى بود. لذا از ابو جعفر قیّم- کلیددار- خواستم که درها را به‏بندد، و سعى کند محلى را خلوت نماید، تا من در خلوت بدعا و سؤال از خداوند پرداخته و از داخل شدن آدمى که از او ایمن نبودم و میترسیدم مرا به بیند؛ در امان باشم.

ابو جعفر کلیددار هم پذیرفت و درها را بست تا آنکه شب به نیمه رسید و باد و باران راه آمدن مردم را بحرم مطهر بست، و من با فراغت بال بدعا و زیارت و نماز مشغول گشتم. در همان موقع که سرگرم کار خود بودم، صداى پائى از طرف قبرمطهر حضرت موسى کاظم (ع) شنیدم.

وقتى نگاه کردم دیدم مردى زیارت میکند و بر حضرت آدم و پیغمبران اولو- العزم درود میفرستد. سپس بر یک یک امامان درود فرستاد تا بصاحب الزمان علیه السّلام رسید ولى او را نام نبرد، من تعجب نمودم و گفتم: شاید فراموش کرد، یا اینکه امام زمان را نمى‏شناسد، یا اینکه مذهب او چنین است که امام دوازدهم را قبول ندارد.

بعد از زیارت دو رکعت نماز گزارد، آنگاه آمد بجانب قبر امام محمد تقى علیه السّلام و همان طور زیارت کرد و بر انبیاء و ائمه درود فرستاد و دو رکعت نماز خواند من از او وحشت کردم. زیرا او را نمى‏شناختم.

ولى دیدم جوانى که علائم مردى در وى کامل است لباس سفیدى پوشیده؛ و عمامه‏اى حنک دار بر سر و ردائى بر دوش دارد. در این وقت آن جوان مرا مخاطب ساخت و گفت: یا ابا الحسین بن ابى البغل! چرا دعاى فرج نمیخوانى؟ گفتم: آقاى من دعاى فرج کدام است؟ گفت: دو رکعت نماز میخوانى و سپس میگوئى:

یا من اظهر الجمیل و ستر القبیح یا من لم یؤاخذ بالجریرة و لم یهتک السّتر یا عظیم المنّ، یا کریم الصّفح، یا حسن التّجاوز؛ یا باسط الیدین بالرّحمة یا منتهى کلّ نجوى؛ یا غایة کلّ شکوى. یا عون کلّ مستعین یا مبتدئا بالنّعم قبل استحقاقها.

سپس ده مرتبه بگو:

یا رباه‏

و ده مرتبه‏

یا سیداه‏

و ده مرتبه‏

یا مولاه‏

و ده مرتبه‏

یا غایتاه‏

و ده مرتبه‏

یا منتهى غایة رغبتاه‏

آنگاه بگو:

أسألک بحقّ هذه الأسماء و بحقّ محمّد و آله الطّاهرین علیهم السّلام الّا ما کشفت کربى و نفست همّى و فرّجت غمّى و أصلحت حالى.

آنگاه هر حاجتى دارى از خدا بخواه. سپس گونه راست را روى زمین بگذار و صد مرتبه بگو

یا محمّد یا علىّ یا على یا محمّد اکفیانى فانّکما کافیاى و انصرانى فانّکما ناصراى‏

بعد از آن گونه چپ را بر زمین بگذار و صد مرتبه بگو ادرکنى‏

و آن را بسیار تکرار کن! سپس با یک نفس بگو:

الغوث الغوث‏

آنگاه سر بردار که خداوند با کرم خود حاجت تو را روا خواهد نمود.

موقعى که من مشغول بنماز و دعا شدم، او از حرم بیرون رفت، چون فارغ گشتم رفتم که از ابو جعفر کلیددار سراغ آن مرد را بگیرم و سؤال کنم با اینکه در بسته بود چگونه او داخل شد؟ دیدم درها همچنان قفل است. تعجب کردم و پیش خود گفتم شاید حرم در دیگر دارد که من نمیشناسم. رفتم بطرف ابو جعفر کلیددار؛ دیدم که از اطاقى که روغن چراغ در آن گذارده‏اند بیرون مى‏آید. من سراغ آن مرد را از او گرفتم که چگونه داخل حرم شد. ابو جعفر گفت: چنان که مى‏بینى درها همه بسته است و من هنوز درها را باز نکرده‏ام.

من جریان را براى او نقل کردم: ابو جعفر گفت: این مرد مولى صاحب الزّمان صلوات اللَّه علیه بوده، مکرر در مثل چنین شبى که حرم خلوت است حضرتش را دیده‏ام. من بر آنچه از دست داده بودم تأسف خوردم. آنگاه نزدیک طلوع فجر از حرم بیرون آمدم و بجانب محله «کرخ» و جایى که در آن پنهان بودم رفتم هنوز آفتاب سر نزده بود که دیدم اصحاب ابن صالحان سراغ مرا میگیرند و محل مرا از دوستانم میپرسند.

آنها از وزیر براى من امان آورده بودند و نامه‏اى بخط وى نشان دادند که نوشته بود: «همه چیز خوب است» من با یکى از دوستان موثقم بنزد ابن صالحان رفتم. او باحترام من برخاست و مرا کنار خود نشانید و طورى با من رفتار کرد که نظیر آن را از او بیاد نداشتم، سپس گفت: کار را بجائى رساندى که شکایت مرا بصاحب الزّمان علیه السّلام نمودى؟ گفتم: من دعا کردم و از وى سؤال نمودم. گفت:

خوش بحالت. دیشب یعنى شب جمعه در خواب دیدم که مولى صاحب الزّمان مرا بانجام کارهاى نیک امر مى‏فرماید و چندان بر من سخت گرفت که هراسناک گشتم.

گفتم: لا اله الا الله گواهى میدهم که آنها بر حق و هر حقى بآنها میپیوندد چه که دیشب مولى صاحب الزمان را در بیدارى دیدم که بمن چنان و چنین میفرمود.

سپس ماجراى حرم مطهّر را شرح دادم و او از این مطلب تعجب کرد. بعدها کارى بزرگ و نیکوى بخاطر این معنى از وى بعمل آمد و من هم به برکت وجود مبارک امام زمان صلوات اللَّه علیه نزد او بجائى رسیدم که گمانش را نمیکردم.

منبع :

بحار الأنوار (ط - بیروت) ؛ ج‏51 ؛ ص304؛ ترجمه بحارالانوار ج 13 ص 611 ترجمه علی دوانی

 لینک مرتبط : این واقعه را کاملتر در سایت شهید مطهری درج نموده ام


نوشته شده در تاريخ ۱۳٩۱/٩/٢۳ توسط ح.کرمی
تمامی حقوق مطالب برای یادداشت ها و مصاحبه های یک خبرنگار محفوظ می باشد